Δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας

Η Εύα Παπαϊωάννου είναι 29 χρόνων, απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, εκπαιδευτικός σε φροντιστήρια, όπου διδάσκει οικονομικά. Εχει περάσει με επιτυχία τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Ο Ανδρέας Καργόπουλος, 32 ετών, είναι χημικός, ωρομίσθιος εκπαιδευτικός εδώ και δύο χρόνια. Από τότε που έχει πάρει το πτυχίο του εργάστηκε σε διάφορες δουλειές, ενώ έχει και μεταπτυχιακό στη διδακτική της χημείας. Εχει περάσει με επιτυχία δύο φορές στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Ο Κώστας Πατέρας, 31 ετών, είναι ωρομίσθιος καθηγητής αγγλικών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, έχει περάσει με επιτυχία τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, δούλευε χρόνια σε φροντιστήρια.

Με διάφορες αφορμές παρατηρείται το τελευταίο διάστημα - τόσο σε επίπεδο «φιλολογίας» όσο και πρακτικά - μια έξαρση της συζήτησης γύρω από ζητήματα Ιστορίας, είτε από τη σκοπιά της ολικής αναθεώρησης, είτε από μια σκοπιά που ενώ υποτίθεται πως απαντά στους αναθεωρητές, στην πράξη υιοθετεί έναν κεντρικό άξονα της αναθεώρησης που δεν είναι άλλος από το προκλητικό σβήσιμο κάθε σημαδιού που άφησε η ίδια η ταξική αντιπαράθεση σαν αντικειμενικό ιστορικό δεδομένο και την αντικατάστασή του από αυθαιρεσίες όπως ότι η ιστορική αλήθεια δεν είναι αντικειμενική, αλλά είναι ζήτημα από ποια υποκειμενική οπτική γωνία προσεγγίζει κάποιος τα γεγονότα (παραλλαγή της άποψης ότι η αλήθεια, για το ίδιο φαινόμενο ή γεγονός, δεν είναι μία αλλά πολλές). Επιδιώκεται έτσι η αποσπασματική θεώρηση των γεγονότων και η επιλεκτική χρήση πηγών και σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η «νέα» άποψη ότι η Ιστορία πρέπει να γράφεται με βάση αντιλήψεις για το σήμερα και όχι με βάση τα τότε γεγονότα.

       Βασική μας θέση στην κριτική προσέγγιση των νέων βιβλίων του μαθήματος των \μας εδράζεται από το γεγονός ότι το μάθημα των θρησκευτικών είναι από τη φύση του αντιεπιστημονικό. Υπερασπίζεται τη θρησκεία που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φανταστική αντανάκλαση στα κεφάλια των ανθρώπων εξωτερικών δυνάμεων που κυριαρχούν επάνω τους στην καθημερινή ζωή και όπου οι γήινες δυνάμεις παίρνουν τη μορφή εξωγήινων.

       Ο μαρξισμός θεωρεί τη θρησκεία κοινωνικά καθορισμένο και γι’ αυτό ιστορικά παροδικό φαινόμενο. Σε μεγάλη χρονική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας οι άνθρωποι δεν ήξεραν καμιά θρησκεία. Πρωτοφανερώθηκε σε ορισμένο στάδιο όπου είχε φτάσει η εξέλιξη του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος και ήταν έκφραση της αδυναμίας του ανθρώπου μπροστά στις φοβερές και ακατανόητες δυνάμεις της φύσης. Αλλά και όταν κάνει την εμφάνισή της η ταξική κοινωνία, οι ρίζες της θρησκείας είναι δεμένες προπάντων με την αδυναμία των ανθρώπων μπροστά στις αυθόρμητες διαδικασίες της κοινωνικής εξέλιξης, με την εκμετάλλευση και τη φτώχεια των μαζών. Ο Μαρξ στο Εβραϊκό Ζήτημα γράφει χαρακτηριστικά: «Δε βλέπουμε πια τη θρησκεία τη βάση, αλλά το φαινόμενο των κοσμικών ορίων. Για αυτό εξηγούμε τη θρησκευτική υποταγή των ελεύθερων πολιτών με την επίγεια υποταγή τους….Δε μετατρέπουμε τα κοσμικά ζητήματα σε θεολογικά. Μετατρέπουμε τα θεολογικά ζητήματα σε κοσμικά. Αφού για ένα μεγάλο διάστημα η ιστορία είχε διαλυθεί στην πρόληψη, εμείς διαλύουμε την πρόληψη στην ιστορία. Το ζήτημα των σχέσεων πολιτικής χειραφέτησης και θρησκείας γίνεται για μας ζήτημα σχέσεων πολιτικής χειραφέτησης και ανθρώπινης χειραφέτησης»

     Σύμφωνα με τα λόγια του Λένιν, η θρησκεία δεν είναι τίποτα άλλο παρά «μια από τις μορφές της πνευματικής καταπίεσης, που έπεφτε παντού και πάντοτε στις λαϊκές μάζες, τις συντετριμμένες από την αιώνια εργασία για τους άλλους, από τη φτώχεια και την απομόνωση» και ο «θεός είναι ιστορικά και εγκόσμια πρώτα από όλα σύμπλεγμα ιδεών, που γεννήθηκαν από τη σύνθλιψη του ανθρώπου και της εξωτερικής φύσης και από την ταξική καταπίεση, σύμπλεγμα ιδεών που παγιώνουν αυτή τη σύνθλιψη και αποκοιμίζουν την ταξική πάλη».

       Πολλά ακούγονται για τα «νέα» βιβλία των μαθηματικών του δημοτικού. Ελάχιστα όμως για τους στόχους και τα αποτελέσματα που θα έχουν στη συνείδηση των μαθητών (αλλά και των δασκάλων και των γονιών). 

       Στα «νέα» βιβλία μαθηματικών, ο μαθητής καλείται να «μάθει» μέσα από «παραδείγματα της καθημερινής ζωής» ( όπως λένε οι εισαγωγές των βιβλίων ). Εννοούν όμως της ζωής που του ετοιμάζει η «Νέα Τάξη». Για να μάθει τα πολύγωνα, πρέπει να πάρει σαν παράδειγμα το Πεντάγωνο του στρατού των ΗΠΑ και για να μάθει τον πληθυσμό της Ινδίας πρέπει να «ρωτήσει» τη CIA. Μετράει ΕΥΡΩ για να δει αν του φτάνουν για να αγοράσει κάτι, διαλέγει προσφορές πολυκαταστημάτων, επισκέπτεται εταιρείες, υπολογίζει πόσα δολάρια βγάζει ο Bill Gates σε ένα λεπτό ή σ΄ ένα χρόνο και τρώει χάμπουργκερ. ακόμα και το εμβαδόν το μαθαίνει μετρώντας την επιφάνεια χαρτονομισμάτων. Ο μαθητής μέσα απ΄ τα βιβλία αυτά μαθαίνει ότι η υπέρτατη αξία είναι η επιχείρηση, ότι οι εργαζόμενοι είναι ωρομίσθιοι που οι μισθοί τους αποτελούν «έξοδο» για την επιχείρηση, ότι η ανεργία και η παιδική εργασία είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει και δεν αλλάζει, ότι σ΄ αυτό τον κόσμο που ζούμε αν δε δόσεις δεν παίρνεις τίποτα, κι ότι όλα λειτουργούν με την αρχή της ανταποδοτικότητας. Μαθαίνει ότι γι αυτό το λόγο ακριβώς, στα σχολεία πρέπει οι γονείς να αγοράσουν ότι χρειάζεται ( κομπιούτερ, κλπ ) και να τους βοηθούν κι οι μαθητές με τις οικονομίες του ταμείου της τάξης τους. ( Τα παραδείγματα άπειρα, που όμως δε μπορούν να αναφερθούν στο μικρό χώρο ενός άρθρου ). 

       Ο μαθητής πρέπει και μέσα απ΄ τα βιβλία να ενστερνιστεί τις έννοιες της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της ανταποδοτικότητας. Να αποκτήσει «ευρωπαϊκή συνείδηση» και κυρίως να αναγκαστεί να συμβιβαστεί με τον καπιταλιστικό μονόδρομο.

Η φράση αυτή ανήκει στον Πλάτωνα, ο οποίος προφανώς δεν εννοούσε ότι . . . «απαγορεύει την είσοδο σ΄ όποιον δεν ξέρει γεωμετρία», αλλά ότι απαιτεί απ΄ τους συνομιλητές του να έχουν αναλυτικό και επαγωγικό τρόπο σκέψης, αυστηρότητα στην κρίση του και στην διατύπωση συμπερασμάτων, απόλυτη ακρίβεια και σιγουριά στην επιλογή της αλήθειας απ΄ το ψέμα, του σωστού απ΄ το λάθος. Αυτές οι αυτονόητες αξίες, που καλλιεργούνται πρώτα απ΄ όλα απ΄ τα μαθηματικά και που είναι ζητούμενες από κάθε μορφωτική διαδικασία που έχει σχέση με μαθηματικά εδώ και αιώνες, πάει στα αζήτητα μέσα απ΄ τα νέα σχολικά βιβλία μαθηματικών του δημοτικού σχολείου και τη «φιλοσοφία τους». Πάει στα αζήτητα, μαζί με τις έννοιες «μόρφωση», «γνώση», που δεν είναι πια στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μόδα, αφού έχουν αντικατασταθεί από έννοιες όπως «κατάρτιση», «διαχείριση πληροφοριών», κλπ. Αυτή είναι η ουσία των όσων πρόκειται να υποστηρίξω σ΄ αυτό το κείμενο κριτικής προς τα νέα σχολικά βιβλία. Ένα κείμενο που δεν θα αναφερθεί καθόλου σε πιθανά λάθη (απ΄ αυτά που υπάρχουν άφθονα στα νέα βιβλία), αλλά θα «περιοριστεί» στην μαθηματική ουσία τους.

 

Κήρυξαν πόλεμο στη ζωή μας. Και πήραν μια πρώτη απάντηση, από κείνες που θέλουν την οργή να ριζώνει και να ωριμάζει, αντί να εκτονώνεται και να χειραγωγείται. Σε κάθε γωνιά της χώρας, χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, διαδηλώνουν μαζικά, οργανωμένα και περιφρουρημένα. Σε συλλαλητήρια που γεννήθηκαν και επιβλήθηκαν από τις πραγματικές ανάγκες τους και όχι από μεγαλοεκδότες και όσους δουλεύουν για το ίδιο αφεντικό. Η χτεσινή μέρα ήταν ο πρώτος αγωνιστικός σταθμός, καθώς το βλέμμα και οι συνειδήσεις μένουν αταλάντευτα προσανατολισμένες στη μεγάλη απεργία του ΠΑΜΕ, στις 17 του Δεκέμβρη. Εκεί που θα μετρήσουμε το μπόι μας, κάνοντας ένα μεγάλο βήμα χειραφέτησης από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

«Εχουμε το δίκιο μαζί μας, την αλληλεγγύη αναμεταξύ μας, την οργάνωση της πάλης, έχουμε καθαρό ποια πολιτική πολεμάμε, ποιοι είναι οι φυσικοί μας σύμμαχοι», υπογράμμισε εκ μέρους του ΜΑΣ ο Δημήτρης Βιτάλης και κάλεσε φοιτητές και σπουδαστές να μαζικοποιήσουν την πάλη τους, να ενισχύσουν τις επιτροπές αγώνα, να βάλουν πλάτη στην αλλαγή συσχετισμών. «Να δώσουμε με πείσμα τη μάχη της απεργίας, να επιδιώξουμε να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις συμμετοχής στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η μάχη της απεργίας στις 17 του μήνα να είναι βόλι στην πολιτική τους. Παρακαταθήκη για τη συνέχεια των αγώνων μας», πρόσθεσε.

«Κα Διαμαντοπούλου, είπατε πως πρωταγωνιστής είναι ο εκπαιδευτικός. Eίπατε πως σήμερα η κατάσταση αντιμετωπίζεται μόνο χάρη στον αγώνα των εκπαιδευτικών, αυτών που είναι σήμερα στην τάξη και που με αυτοθυσία αντιμετωπίζουν τα τεράστια προβλήματα. Συγγνώμη, αλλά ως αναπληρώτρια Φιλόλογος (επιτυχούσα 2 φορές στον ΑΣΕΠ) μόνο πρωταγωνίστρια δεν αισθάνομαι. Αισθάνομαι όμως ΚΟΡΟΪΔΟ και αδικημένη, καθώς βλέπω τη ζωή μου να αλλάζει και να πετιέμαι στον κάλαθο των αχρήστων, χωρίς δεύτερη σκέψη»...

 

 Πρόταση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών στα ΔΣ ΔΟΕ-ΟΛΜΕ-ΟΙΕΛΕ

και στις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ και των Συλλόγων