Η χθεσινή συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ ήταν αποκαλυπτική. Η πλειοψηφία της στέκεται απέναντι στους εργαζόμενους, βρίσκεται στο πλάι των κεφαλαιοκρατών. Οι παρατάξεις ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ και «Αυτόνομη Παρέμβαση» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) - που αποτελούν την πλειοψηφική ηγεσία της ΑΔΕΔΥ - απέρριψαν την πρόταση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ για απεργία στις 17 Γενάρη στην Αττική και στο Δημόσιο, όπως έχει αποφασιστεί και στον ιδιωτικό τομέα. Απέρριψαν ακόμα το αίτημα του Συντονιστικού των συνδικάτων στους δημόσιους φορείς, που συγχωνεύονται-καταργούνται, το οποίο ζήτησε και αυτό απεργία στις 17 Γενάρη και τρίωρη στάση εργασίας για αύριο Πέμπτη, καθώς 63 εργαζόμενοι έχουν ήδη απολυθεί.

Ο εκπρόσωπος των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, Αλ. Αρβανιτίδης, ανέφερε στην τοποθέτησή του ότι στις σημερινές συνθήκες το καθήκον του εργατικού λαϊκού κινήματος είναι να στηριχθεί ο αγώνας των χαλυβουργών. Τα μέτρα που προωθεί ο Μάνεσης αφορούν σε όλη την εργατική τάξη, και η νίκη τους θα είναι νίκη όλων των εργατών. Να εμποδίσει ακόμα τα αντιλαϊκά μέτρα και να δημιουργήσει όρους λαϊκής αντεπίθεσης, ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που βρίσκονται στην ίδια γραμμή πλεύσης με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

Για να έχουμε αποτελεσματικούς αγώνες, συνέχισε, πρέπει όλη η Ελλάδα να γίνει μια Χαλυβουργία. Και αυτό κυρίως ως προς το περιεχόμενο της πάλης και ως προς τον τρόπο που αναπτύσσεται με την έμπρακτη έκφραση της ταξικής αλληλεγγύης από άλλους κλάδους και με συμμαχίες με τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και στέλεχος της ΠΑΣΚ, Κ. Τσικρικάς,απέφυγε αρχικά να πάρει θέση με τη σημείωση όμως ότι «οφείλουμε να πάμε και με οικονομία δυνάμεων. Δεν μπορεί κάθε τρεις και λίγο να κάνουμε απεργίες». Πιο ξεκάθαρος ο γραμματέας της ΠΑΣΚ, Χρ. Σουλελές είπε: «Οχι απεργία, όχι στάση εργασίας στις 17, για να μάθει το ΠΑΜΕ να σέβεται τα συνδικαλιστικά όργανα και τις διαδικασίες» (!) ενώ, πριν και μετά επιδόθηκε σε ένα αντικομμουνιστικό οχετό μην μπορώντας να στηρίξει με επιχειρήματα την αντιπαράθεσή του στην πρόταση του ΠΑΜΕ. Ο επικεφαλής της «Αυτόνομης Παρέμβασης», Ηλ. Βρεττάκος, ισχυρίστηκε ότι «δεν υπάρχει χρόνος για να δουλευτεί αυτή η απεργία με επιτυχία». Η ΔΑΚΕ πρότεινε στάση εργασίας και στην τοποθέτησή του ο επικεφαλής της Ηλ. Ηλιόπουλος δείχνοντας τον τρόπο με τον οποίο η παράταξή του αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα, πρότεινε να αγοράσουν 300 ρόμπες για να βάζουν από μία σε κάθε βουλευτή που ψηφίζει αυτά τα μέτρα.

Ολοι αυτοί μαζί καταψήφισαν την πρόταση του ΠΑΜΕ για 24ωρη απεργία, με τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ να παίρνει πίσω ακόμα και την πρόταση που είχε κάνει για μια στάση εργασίας μιας ή δύο ωρών.

Να σημειωθεί ότι η ΟΛΜΕ αποφάσισε να κηρύξει τρίωρη στάση εργασίας για τη μέρα εκείνη. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ καλούν τα σωματεία με αποφάσεις για επιπλέον τρίωρες, να μετατρέψουν τη στάση σε απεργία.

Τέλος, η πλειοψηφία της ΔΟΕ -ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ - επιβεβαιώνοντας τον υπονομευτικό της ρόλο - δεν κήρυξε καν στάση εργασίας αλλά μόλις μία δίωρη διευκολυντική.

Εργαζόμενος Δευτερόβαθμιας Εκπαίδευσης σε δήμο με 20 χρόνια υπηρεσία έπαιρνε 1.510 ευρώ καθαρά, τον Οκτώβρη του 2011. Σήμερα, μετά την εφαρμογή του νέου μισθολογίου, παίρνει 1.008 ευρώ. Μείωση 33%!

Εργαζόμενος Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με δέκα χρόνια υπηρεσίας έπαιρνε 1.900 ευρώ καθαρά. Σήμερα παίρνει 1.340 ευρώ. Μείωση 30%!

Τα παραπάνω αποτελούν πραγματικές περιπτώσεις και είναι ό,τι συμβαίνει τώρα στο σύνολο των εργαζομένων στο Δημόσιο. Ακόμα χειρότερα, όταν εφαρμοστούν στο ακέραιο οι διατάξεις του νέου μισθολογίου, οι μειώσεις θα ξεπεράσουν ακόμα και το 50% για πολλούς εργαζόμενους (η πρόβλεψη για σταδιακή εφαρμογή του έγινε για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις). Τα βασικά χαρακτηριστικά του μισθολογίου, όπως αυτά περιγράφονται στον πολυνόμο 4024/2011, είναι τα εξής:

• Διαγραφή των επιδομάτων που δίνονταν μέχρι την εφαρμογή του και αποτελούσαν ένα σημαντικό κομμάτι του μισθού (απόρροια της χρόνιας επιδοματικής πολιτικής). Διατηρούνται μόνο τα επιδόματα: τέκνων, επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας (ποιοι το δικαιούνται θα οριστεί με υπουργικές αποφάσεις), απομακρυσμένων και παραμεθόριων περιοχών (αντιστοιχεί σε μικρότερες γεωγραφικές περιοχές από τις σημερινές) και θέσης.
• Σύνδεση του μισθού με το βαθμό (προβλέπονται έξι βαθμοί). Η βαθμολογική προαγωγή συνοδεύεται από μισθολογική αύξηση η οποία κυμαίνεται από 10% έως 20%. Ομως, τα χρόνια υπηρεσίας που πρέπει να υπηρετήσει κάποιος για να έχει τη δυνατότητα να κριθεί ότι είναι «άξιος» για προαγωγή, είναι από δύο μέχρι και δέκα ολόκληρα χρόνια!
• «Αξιολόγηση» και «ποσόστωση». Για να προαχθεί ένας εργαζόμενος, πρέπει να κριθεί ότι είναι «προακτέος». Αυτό εξαρτάται από τη «συμπεριφορά στην υπηρεσία» (δηλαδή, τα «πιστεύω» και τη δράση του στο χώρο δουλειάς) και από την «απόδοσή» του (αν πιάνει, δηλαδή, τους στόχους). Αν δεν κριθεί «προακτέος», στερείται το δικαίωμα «για προαγωγή για τα επόμενα δύο έτη». Ομως και όταν χαρακτηριστεί «προακτέος» δεν είναι σίγουρο ότι θα προαχθεί και τούτο γιατί μπαίνουν ποσοστώσεις. Παράδειγμα, από τους «προακτέους» από το βαθμό Ε' στο βαθμό Δ' προάγεται το 90% των ικανών για προαγωγή, ενώ από το βαθμό Γ' στο βαθμό Β' προάγεται το 70%!

Να σημειωθεί ότι μέχρι το 2015 το ύψος των εισφορών των εργαζομένων παραμένει το ίδιο παρά τη μείωση του μισθού τους (άρθρο 1).

Ακόμα, η συγκυβέρνηση πετά στα σκουπίδια την προϋπηρεσία δύο και τριών ετών των εργαζομένων στο Δημόσιο. Σε ερμηνευτική εγκύκλιο σημειώνεται ότι μετά τη μισθολογική κατάταξη των υφιστάμενων εργαζομένων στο Δημόσιο, ο πλεονάζων χρόνος διαγράφεται! Παράδειγμα: Ενας εργαζόμενος κατηγορίας ΔΕ, έχει 23 έτη και 23 μήνες υπηρεσίας και προϋπηρεσίας στο φορέα που υπηρετεί. Σύμφωνα με το νόμο 4024 (άρθρο 28), θα ενταχθεί στο βαθμό Γ', για τον οποίο απαιτείται να έχει 19 έτη και μία ημέρα ως ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο. Καθώς του περισσεύουν τέσσερα έτη και 23 μήνες θα καταταγεί στο Μισθολογικό Κλιμάκιο 2 (Μ.Κ.) του Γ' βαθμού (κάθε μισθολογικό κλιμάκιο αντιστοιχεί σε δύο χρόνια υπηρεσίας). Ομως και πάλι του περισσεύουν 23 μήνες, οι οποίοι διαγράφονται!

Επίσης, με τον πολυνόμο επιβάλλεται η μεσοσταθμική μείωση των μισθών στις πρώην ΔΕΚΟ κατά 35% σε σχέση με ό,τι ίσχυε το 2009, ενώ για άλλες δημόσιες επιχειρήσεις επιβάλλονται ως μέσο «κατά κεφαλή κόστος» τα 1.900 ευρώ το μήνα.

Συνάδελφοι εργάτες

Ο βιομήχανος Μάνεσης έδειξε για μια ακόμα φορά το πρόσωπο που έχουν όλοι οι βιομήχανοι. Εκανε άλλες 16 απολύσεις την ώρα που διαδηλώναμε μπροστά στο υπουργείο, μετά από 32 μέρες απεργίας. Είναι αδίστακτοι, αλλά και τρομοκρατημένοι.

Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 36 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Ακουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δε θα μας κάνεις! Ελα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!

Συνάδελφοι εργάτες, εργαζόμενοι,

Στην Ελληνική Χαλυβουργία, οι βιομήχανοι με τη μαύρη κυβέρνησή τους δοκιμάζουν την αντοχή όλης της εργατικής τάξης.

Αν σπάσουμε εμείς δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο! Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δεν θα είναι το ίδιο!

Τη δύναμη που μας δίνετε δεν πρόκειται να την προδώσουμε! Δεν κατεβήκαμε σε τέτοιο σκληρό αγώνα για να περάσουμε την ώρα μας! Για να τα διπλώσουμε στις δυσκολίες και τις απειλές. Υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας και το ψωμί των παιδιών μας!

Θα γυρίσουμε μόνο αν νικήσουμε! Γι' αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, πιο κοντά στον αγώνα.

Σε όλα τα εργοστάσια ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια, σε αρκετά ξεκίνησαν κιόλας: εκ περιτροπής εργασία, διήμερα, τριήμερα, μειώσεις μισθών πάνω από 30%, απολύσεις, απλήρωτοι για μήνες.

Οι βιομήχανοι κλιμακώνουν την επίθεσή τους. Και οι εργάτες θα κάνουν το ίδιο! Εμείς είμαστε πιο δυνατοί! Και είμαστε ακόμα στην αρχή!

Η γενική συνέλευση των απεργών χαλυβουργών καλεί σε σύσκεψη τη Δευτέρα 5/12/2011 και ώρα 10.30 στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας: Ολα τα σωματεία του Θριασίου. Εργοστασιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, λαϊκές επιτροπές, συλλόγους. Κάθε τίμιο συνδικαλιστή που αντιστέκεται.

Συγκεκριμένα πρόκειται για έναν 13χρονο μαθητή σε Γυμνάσιο του Ηρακλείου που μαζί με τα άλλα τρία αδέρφια του είχαν να φάνε δυο μέρες.

Το περιστατικό συνέβη την προηγούμενη Παρασκευή. Ο 13χρονος, που αισθάνθηκε αδιαθεσία, ζήτησε από την καθηγήτριά του να βγει έξω από την τάξη. Στην προσπάθειά του να σηκωθεί από το θρανίο ζαλίστηκε και έπεσε στο πάτωμα. Καθηγητές τού πρόσφεραν τις πρώτες βοήθειες και τον συνέφεραν. Αμέσως ειδοποιήθηκε η μητέρα του η οποία μεγαλώνει μόνη της τα τέσσερα παιδιά και εργάζεται με τετράωρη απασχόληση σε αλυσίδα σούπερ - μάρκετ. Η ίδια η μητέρα ενημέρωσε ότι η οικογένεια είχε να φάει δύο μέρες γιατί δεν μπορεί οικονομικά να ανταποκριθεί σε πολύ βασικές ανάγκες, ακόμα και της διατροφής των παιδιών της.

Με ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ν. Ηρακλείου τονίζει ότι ο υποσιτισμός παιδιών, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι συνώνυμο της βαρβαρότητας όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τσαλαπατιέται μπροστά στη δίψα για κέρδος, προσθέτοντας ότι για χιλιάδες οικογένειες με άνεργους, πολύτεκνους και διαζευγμένους γονείς η προσπάθεια να διασφαλίσουν απεγνωσμένα στα παιδιά τους τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους αποτελεί έναν καθημερινό και απέραν το Γολγοθά.

Η Ομοσπονδία καλεί τους συλλόγους γονέων να γίνουν το αποκούμπι κάθε οικογένειας που δοκιμάζεται σκληρά. Να σταθούν αλληλέγγυοι και να παρεμβαίνουν έγκαιρα και οργανωμένα σε κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημά της. Να συμμετάσχουν στις επιτροπές ανέργων με τα σωματεία κάθε γειτονιάς και υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα συμμετοχής των παιδιών άνεργων γονιών στους παιδικούς σταθμούς και τα ολοήμερα σχολεία.

Για την αδηφαγία των μονοπωλίων, με παρακαταθήκες τη βαρβαρότητα που κληρονόμησαν από τους προκατόχους τους, μπροστά στις τρανταχτές αστοχίες της εγκληματικής πολιτικής και των σχεδιασμών τους, σε συνθήκες απότομης συγχρονισμένης όξυνσης και εξάπλωσης της καπιταλιστικής κρίσης, στο παρά 5 για το «κούρεμα με την ψιλή» και για την καταστροφή υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων, έχουν ετοιμάσει την επόμενη σφοδρή κλιμάκωση, τα νέα μέτρα -κόλαση, για την ανεξέλεγκτη πτώχευση του λαού.

Να τι διαπιστώνει και η έκθεση της Κομισιόν («φθινοπωρινές προβλέψεις 2011-2013»): Η «ανάπτυξη έχει σταματήσει στην Ευρώπη και υπάρχει κίνδυνος νέος ύφεσης», ότι «ουδεμία βελτίωση προβλέπεται για την κατάσταση της ανεργίας συνολικά στην ΕΕ», ότι η σφοδρή κλιμάκωση είναι προ των πυλών με τη«δημοσιονομική εξυγίανση να έχει καταστεί επιτακτικότερη καθώς οι ανησυχίες για τη βιωσιμότητα οξύνονται και εξαπλώνονται σε μέχρι πρότινος ανεπηρέαστες χώρες»...

Σε αυτό το μαύρο φόντο ακόμη και η παραμικρή ολιγωρία από την πλευρά του λαϊκού παράγοντα θα ισοδυναμεί με την εκχώρηση και παράδοση πολύτιμων θέσεων μάχης στο αντίπαλο μαύρο μέτωπο της πλουτοκρατίας.

Με αναμμένο το πράσινο φως, μετά και τη συγκρότηση του μαύρου κυβερνητικού μετώπου, τα κοράκια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΕΕ - ΔΝΤ - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) επανέρχονται την ερχόμενη βδομάδα στην Αθήνα για την οριστικοποίηση, την τελική διευθέτηση του εγκληματικού σχεδίου τους απέναντι στο λαό.

Η σφοδρή κλιμάκωση, το χρονοδιάγραμμα των 100 ημερών, σύμφωνα με τα επίσημα κείμενα από το υπουργείο Οικονομικών και από την Κομισιόν, διαμορφώνεται ως εξής:

Ιδού ο νέος αποπροσανατολισμός, το νέο «δίλημμα» στο οποίο απειλείται από τους εκβιαστές του ότι θα κληθεί να απαντήσει ο ελληνικός λαός.

Εκβιαστές, οι οποίοι με το γνωστό τους πάθος ως σεσημασμένοι του «μονόδρομου» γαυριούν: «Ευρώ»! «Ευρώ»!

Μέσα στον πανικό τους έχουν μετατρέψει το ίδιο το νόμισμά «τους» κάτι σαν «καθρεφτάκι», που το επιδεικνύουν στους «ιθαγενείς» για να τους ...ξεγελάσουν.

Η τακτική τους είναι μια πρώτης τάξεως απόδειξη,

αφ' ενός τού πόση αξία έχει το νόμισμά «τους», αφού οι ίδιοι το περιφέρουν σαν «καθρεφτάκι» και σαν «φύκι» που καμώνεται τη«μεταξωτή κορδέλα»,

αφ' ετέρου τού πόσο σέβονται τον ελληνικό λαό, στον οποίο συμπεριφέρονται σαν σε «ιθαγενή» που αυτοί, οι «κονκισταδόρες», του κουνάνε «μπιχλιμπίδια».

Φυσικά, ανεξαρτήτως των ισχυρισμών όλων αυτών των αστείωνκομπογιαννιτών της πολιτικής οικονομίας,

το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ούτε ευρώ, ούτε δραχμή, ούτε τάλαντο, ούτε αρχαία μνα.

Παρά την καταρρακτώδη προπαγάνδα,

παρά το φετιχισμό του εμπορεύματος - νομίσματος που προσπαθούν να καλλιεργήσουν,

παρά τη μετατροπή του ευρώ σε «τοτέμ», πίσω από το οποίο η άρχουσα τάξη πασχίζει να κρυφτεί για να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική της,

η ουσία είναι άλλη και απολύτως ευδιάκριτη:

Είναι οι ίδιοι που μας έλεγαν ότι η είσοδος στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη θα ήταν «παράδεισος» και «απάνεμο λιμάνι».

Αλλά:

Είναι η Ελλάδα της ΕΕ και της Ευρωζώνης που οι εγχώριοι και οι τροϊκανοί «σωτήρες» της την έφεραν σε κατάσταση «Τιτανικού», είναι η Ελλάδα της ΕΕ που χρεοκόπησε και που - εντός της ΕΕ - ξεζούμισαν το λαό της.

Είναι η Ελλάδα της ΕΕ και της Ευρωζώνης που έχει 1.000.000 ανέργους. Που τα παιδιά της μεταναστεύουν με τους ρυθμούς των δεκαετιών του '50 - '60. Που το μέλλον που της τάζουν - εντός της ΕΕ - είναι το «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια».

Είναι η Ελλάδα της ΕΕ και της Ευρωζώνης που ενώ πριν μπει στην ΕΟΚ ήταν πλεονασματική στο αγροτικό ισοζύγιο, σήμερα τριάντα χρόνια μετά την ένταξη στον «παράδεισο», εισάγει ...καρπούζια και ζάχαρη από την (χρεοκοπημένη) Αργεντινή.

Είναι στην Ελλάδα της ΕΕ και της Ευρωζώνης, είναι στην Ελλάδα του Μάαστριχτ και των «ευρωμονόδρομων» που, αντί για τα «χρυσά κουτάλια της ΕΟΚ», ο ελληνικός λαός βιώνει κατάσαρκα την πριονοκορδέλα της λυκοσυμμαχίας να του κόβει μισθούς και συντάξεις για να ταΐζονται τα εγχώρια και διεθνή βαμπίρ της τοκογλυφίας.

Είναι στην Ελλάδα της ΕΕ και του ευρώ που οι εργασιακές σχέσεις επέστρεψαν στις συνθήκες του 19ου αιώνα. Που τα παιδιά μας αντί για βιβλία στα σχολειά τους έχουν φωτοτυπίες. Που η εγχώρια πλουτοκρατία κάνει τις δουλειές της με τις ευρωενωσιακές «Ζήμενς», ξεπουλώντας από ναυπηγεία και ΟΤΕ μέχρι αεροδρόμια και εθνικές οδούς.

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ενωσή τους.

Ως άλλοι χωροφύλακεςτης τάξης και του νόμου (σ.σ.: εκείνου του «ωραίου» νόμου περί «τεντιμποϊσμού») κατακρίνουν γονείς, δασκάλους, σπίτια και σχολεία και κυρίως τα παιδιά που «εγκλημάτησαν».

Το έγκλημα των παιδιών (όπως και των γονέων και των δασκάλων που «βγάζουν τέτοια παιδιά»)

ήτο ειδεχθές:

Αντί να αποτίσουν φόρο τιμής στους επισήμους στις παρελάσεις, άλλα παιδιά απέστρεψαν το βλέμμα τους και άλλα τους «μούντζωσαν».

Πράξη ήκιστα καθωσπρέπει. Χωρίς «τακτ». Χωρίς το απαιτούμενο «σέβας» προς το κράτος των επισήμων.

Πράξη η οποία τάραξε τους παιδονόμους. Διότι, όπως μας εξήγησαν, ήταν «αποκρουστική»...

Βέβαια, οι κύριοι αυτοί - οι παιδονόμοι - ποτέ δεν έγραψαν ή δε μίλησαν για το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά ανήκουν ήδη στις ηλικίες όπου το ένα στα δύο έχουν μάθει (και το έχουν μάθει πριν μάθουν οτιδήποτε άλλο στη ζωή τους) τι σημαίνει ανεργία.

Τα στοιχεία του δικού τους κράτους - του κράτους των επισήμων - λένε ότι στις ηλικίες από 15 μέχρι 24 ετών η ανεργία έχει εκτιναχτεί πάνω από το 42%.

Οτι τα υπόλοιπα παιδιά, όσα έχουν ήδη βιώσει τη γαλέρα στα εργασιακά κάτεργα, δουλεύουν για 200 και 300 ευρώ το μήνα.

Οσα, δηλαδή, χαλάνε μόνο για τα πούρα της βδομάδας οι καπιταλιστές του κράτους των επισήμων.

Οτι τα άλλα παιδιά, όσα δεν έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν το σχολείο ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους,

βιώνουν το «μάθε παιδί μου γράμματα» μέσα από... φωτοτυπίες.

Και, βέβαια, μιλάμε για εκείνα τα παιδιά που τα όνειρά τους πρέπει - σύμφωνα με τους παιδονόμους - να χωρέσουν στον εξής πρωθυπουργικό στόχο:

«Ενας εργαζόμενος ανά οικογένεια»!

Αυτά τα παιδιά, μαζί με τους γονείς τους, μαζί με τα αδέρφια και τους φίλους τους, δεν έχουν να απολογηθούν τίποτα στους παιδονόμους.

Κι αν έχουν ένα χρέος δεν είναι απέναντι στο κράτος των επισήμων, δηλαδή στο κράτος των μονοπωλίων και των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας.

Αν έχουν ένα χρέος είναι απέναντι στον εαυτό τους και είναι τούτο:

Η οργή τους να μην ξεστρατίσει.

Να μην την αφήσουν να αξιοποιηθεί από διάφορους «φίλους» και χαθεί.

Να μην επιτρέψουν να «χυθεί» και εξατμιστεί ανάμεσα από τα ανοιχτά δάχτυλα του προτεταμένου χεριού.

Και αυτό γίνεται με έναν και μόνο τρόπο:

Αν το χέρι σηκωθεί,

τα δάχτυλα ενωθούν,

κλείσουν δυνατά και αποφασιστικά

και - μαζί με μια λαοθάλασσα από χέρια - σχηματίσουν τη «γροθιά» του αγώνα.

Στο χώρο των ακαδημαϊκών που ασχολούνται με τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες - όσων από αυτούς δηλαδή διατηρούν μία επαφή με την επιστήμη και την πραγματικότητα και δεν αναλίσκονται σε «επικοινωνιακές» (προπαγανδιστικές είναι ο καλύτερος όρος) πομφόλυγες για να εξωραΐσουν την πολιτική της άρχουσας τάξης - υπήρχε τους τελευταίους μήνες μία εύλογη απορία. Σε περιόδους όξυνσης των κοινωνικών αγώνων και της ταξικής πάλης, σε περιόδους όπου το εργατικό κίνημα ισχυροποιείται και μπορεί και εκφράζεται πολιτικά, η άρχουσα τάξη, η αστική, χρησιμοποιεί σταθερά ένα βασικό εργαλείο για να περάσει την πολιτική της και να επιφέρει πλήγματα στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.

Το εργαλείο αυτό συμβατικά το ονομάζουμε παρακράτος και συμπληρώνει το έργο των επίσημων μηχανισμών καταστολής με πιο «ελεύθερο» τρόπο. Το «ελεύθερο» σημαίνει ότι δε χρειάζεται να αυτοπεριοριστεί από το όποιο «θεσμικό» πλαίσιο και ότι μπορεί, κάτω από το πλέγμα της ανωνυμίας, να προβεί σε ακραίες πράξεις χωρίς να εκθέσει άμεσα τους πολιτικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς του πάτρωνες. Για το λόγο αυτό πολλές από τις ακραίες ενέργειες, τις αγριότητες ενίοτε, που ιστορικά έχουν επιστρατευθεί ενάντια στο εργατικό κίνημα (αλλά και ενάντια στο δημοκρατικό αντίστοιχο) εκπορεύονται από αυτούς ακριβώς τους χώρους.

Το ερώτημα, λοιπόν, αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο θα συγκροτηθεί ένα τέτοιο «πολιτικό εργαλείο» στο πλαίσιο της σημερινής καπιταλιστικής κρίσης και το χώρο από τον οποίο θα προέλθει αυτό. Νομίζω ότι, μετά τα γεγονότα της 20ής Οκτώβρη, έχουμε την απάντηση στο ερώτημα. Εχουμε επίσης και πολλά από τα αναγκαία στοιχεία που μας επιτρέπουν να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά αυτού του μηχανισμού.

Η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Και όμως, η κυβέρνηση προχωρά και στην επιβολή χαρατσιών. Το ένα χαράτσι το βάφτισε «εισφορά αλληλεγγύης», κοροϊδεύοντας πέρα για πέρα το λαό. Το άλλο χαράτσι τυπικά το αποκαλεί «τέλη ηλεκτροδοτούμενων ακινήτων» αλλά κατά δήλωση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομικών είναι ένα «ασφάλιστρο κινδύνου» το οποίο, τάχα, θα μας προστατεύσει από την χρεοκοπία!

Την επισημοποίηση της ελεγχόμενης πτώχευσης για την Ελλάδα και την επιτάχυνση μέτρων που οδηγούν σε μεγαλύτερη εξαθλίωση εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά σηματοδοτεί η απόφαση της Συνόδου Κορυφής για το λεγόμενο «κούρεμα» μέρους του κρατικού χρέους της χώρας, ως συνέπεια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και της ανάγκης να απαξιωθεί μέρος του κεφαλαίου. Σύμφωνα με το κείμενο - δήλωση που υπέγραψαν οι αρχηγοί των χωρών - μελών, από το σύνολο του κρατικού χρέους, που εκτιμάται ότι κινείται γύρω στα 350 δισ. ευρώ, επέρχεται «κούρεμα» 50% σε κρατικά ομόλογα ύψους 200 δισ. περίπου. Τα ομόλογα αυτά βρίσκονται κυρίως σε ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία της χώρας, αλλά και σε ξένες τράπεζες.

Το πώς ακριβώς θα γίνει το «κούρεμα», το αν θα υπάρχει επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής τους, ποιο θα είναι το επιτόκιο και άλλα στοιχεία που συνδέονται με τις τοκοχρεολυτικές δόσεις με τις οποίες θα επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός μετά το «κούρεμα», δεν είναι ακόμα γνωστά. Οπως αναφέρεται στη Δήλωση της Συνόδου, «το νέο πρόγραμμα θα πρέπει να συμφωνηθεί έως το τέλος του 2011 και η ανταλλαγή ομολόγων να εφαρμοστεί στις αρχές του 2012». Μέχρι τότε επιδιώκουν να έχει ψηφιστεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο η νέα δανειακή σύμβαση.

Το πρώτο απτό αποτέλεσμα της συμφωνίας - συμβιβασμού των Βρυξελλών είναι η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία κατέχουν κρατικά ομόλογα αξίας περίπου 26 δισ. ευρώ, από τα οποία αυτόματα εξαφανίζονται τα 13 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση, διά του υπουργού Οικονομικών, αρνήθηκε να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση για κάλυψη της σχετικής ζημιάς. Σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση η κυβέρνηση αναλαμβάνει δεσμεύσεις για την ανακεφαλαιοποίηση των χαρτοφυλακίων των τραπεζών, όπου αναμένεται να ρίξει μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια.

Με βάση την απόφαση της Τετάρτης:

Ρωτάνε πολλοί ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από το «κούρεμα» του κρατικού χρέους και πώς ο καθένας από εμάς θα το βιώσει στην καθημερινότητά του. Το ερώτημα είναι εύλογο γι' αυτό και διάφοροι παράγοντες που εμφανίζονται ως αυθεντίες, δίνουν, τις τελευταίες μέρες, ποικίλες απαντήσεις, με κοινή γραμμή να καθησυχάσουν τους εργαζόμενους για τα επερχόμενα. Ομως, τέτοιου είδους ρύθμιση κρατικού χρέους δεν υπήρξε ποτέ στην οικονομική ιστορία του καπιταλισμού. Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις χρεοκοπίας κρατών, ωστόσο για πρώτη φορά βρίσκεται σε εξέλιξη μια «ελεγχόμενη» πτώχευση χώρας, που ανήκει σε συνασπισμό καπιταλιστικών χωρών με ενιαίο νόμισμα, στο πλαίσιο του οποίου εντείνονται οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις, ενώ κάποιες από τις χώρες - μέλη βρίσκονται ή απειλούνται να βρεθούν άμεσα σε φάση οικονομικής κρίσης και κάποιες άλλες αντιμετωπίζουν ήδη αυτό που με μια κουβέντα έχει ονομαστεί «κρίση χρέους». Από αυτή την άποψη η αντιστοίχιση των συνεπειών που υπήρχαν σε άλλες χώρες που χρεοκόπησαν στο παρελθόν, με την περίπτωση της πτώχευσης της ελληνικής οικονομίας, μάλλον δε δίνει αξιόπιστη εικόνα για όσα θα συμβούν μετά τις οριστικές αποφάσεις - ρυθμίσεις ΕΕ - κυβέρνησης.

Οι συνέπειες που θα συνοδεύσουν τις αποφάσεις για το «κούρεμα» είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα κινούνται στο γνωστό καμβά της αντιδραστικής πολιτικής και των αντιλαϊκών μέτρων, που παίρνονται σε ολόκληρη την ΕΕ. Το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει γι' αυτό από την πρώτη στιγμή. Ο πόλεμος της πλουτοκρατίας ενάντια στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν είναι φαινόμενο που αφορά μόνο τη δική μας χώρα. Τα ίδια γίνονται παντού, αφού η στρατηγική της ΕΕ για εξασφάλιση ακόμα μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας των ευρωενωσιακών επιχειρήσεων σημαίνει ολομέτωπη προώθηση των πολιτικών που θα οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση της θέσης των εργαζομένων στην κοινωνία.

Εκείνο που σίγουρα θα είναι εντελώς διαφορετικό για τα δικά μας λαϊκά στρώματα θα είναι, πρώτον, η ένταση των μέτρων που θα επιβληθούν και τα οποία θα ενταχθούν στο νέο μνημόνιο που θα συνταχθεί μέσα στο 2011 και,δεύτερον, το γεγονός ότι τα καινούρια μέτρα θα πλήξουν εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά που είναι ήδη εξουθενωμένα από τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων που έχει επιβάλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Ταυτόχρονα, με τα νέα δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ, που συμφωνήθηκε να χορηγηθούν στην κυβέρνηση από την τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ και ΕΚΤ), ο ελληνικός λαός, αν δεν ανατρέψει την εξουσία τους, αλυσοδένεται πισθάγκωνα για τις επόμενες δεκαετίες, σε μια πολιτική σκληρής λιτότητας και αλλεπάλληλων ανατροπών, σε συνεννόηση της εκάστοτε κυβέρνησης με τους δανειστές της, με τους οποίους μάλιστα αναβαθμίζει τη συνεργασία της σε ό,τι αφορά το εκτελεστικό κομμάτι των νέων δανειακών συμβάσεων.

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών, για την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της Συνόδου Κορυφής. Μια συνέντευξη που κυριολεκτικά μετατράπηκε σε προκλητικό για το λαό προπαγανδιστικό σόου, αφού, ο Ευάγ. Βενιζέλος παρουσίασε:

Η άρνηση πληρωμής αυτών των χαρατσιών δεν είναι μια «τυπική» απόφαση που ο καθένας παίρνει μόνος του. Είναι μια ουσιαστική πράξη παρεμπόδισης της βάρβαρης και εξοντωτικής πολιτικής. Πράξη αντίστασης και ανυπακοής, η οποία θα σπάει την τρομοκρατία που καλλιεργεί το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης, τρόικας και πλουτοκρατίας. Αλλά είναι, επίσης, και μια πράξη αλληλεγγύης στις λαϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, έχουν χρέος να συναντηθούν ξανά, στην οργάνωση της μαζικής άρνησης πληρωμής και στην παρεμπόδιση αυτών των χαρατσιών. Να στείλουν, έτσι, μήνυμα πως δε θα πληρώσουν αυτοί την κρίση της πλουτοκρατίας. Να πούνε «τέλος στις θυσίες».